Geloof in de democratie

We hebben er lang op moeten wachten maar uiteindelijk is het 'leed' geschied, het kabinet is dan toch gevallen. De manier waarop is natuurlijk bizar en verre van transparant, maar het doel heiligt de middelen. Waar ik mij over verbaas is dat mensen met aanzienlijke politieke macht zoveel fouten kunnen en mogen maken, zonder dat ze gecorrigeerd worden. Als wij als gewone burger een overtreding maken of een leugentje vertellen om bestwil en we worden gesnapt is het uit met de pret. In deze regeringsperiode lijkt het wel of de ministers zich totaal niet hoeven te excuseren/ verontschuldigen voor de, overigens bewezen, fouten die ze hebben gemaakt. Ja, ze moeten zich verantwoorden ten opzichte van de tweede kamer, waarin de kamermeerderheid keer op keer toch weer de ministers bleef steunen.

Mijn vraag is tot hoever de politieke steun naar de eigen partij van een individueel kamerlid reikt voordat de persoonlijke titel een rol gaat spelen? Kun je jezelf serieus nemen als je dreigt met een crisis en toch weer braaf achter het kabinet gaat staan? Kun je je eigen verantwoordelijkheidsgevoel en het gevoel voor rechtvaardigheid (waarvan ik in mijn naïeve zelf denk dat onze volksvertegenwoordigers daar toch wel iets van moeten bezitten) uitschakelen.......wanneer je weet dat er mensenlevens op het spel staan?

Zijn wij verworden tot een democratie waarin onze volksvertegenwoordigers gewoon hun partijlesje afdraaien en geen eigen inbreng meer hebben? Ik heb altijd, toch weer mijn naïeve ik, toch geloofd in de welwetendheid en het gevoel voor rechtvaardigheid van de mensen die ons land besturen. Ze zitten daar toch niet voor niets? Als je dat geloof verliest, zoals ik de afgelopen tijd menig keer heb gedaan, dan gaat er iets kapot in je hoofd. Het doet me gewoon pijn om te beseffen dat de woorden van Wouter Bos best dichtbij komen " we leven in een bananenrepubliek".

Geloof jij nog in de democratie?

Honger naar kennis is verslaving

Onstilbare honger naar kennis is niets meer dan een vorm van verslaving, meent Ivring Biederman van de Universiteit van Zuid-Californie. Volgens hem ontleent een kennisjunk evenveel genot aan het ontrafelen van een probleem, als een drugsverslaafde aan een shot heroine of een alcoholist aan een glas drank. Biederman ontdekte namelijk dat op het moment dat de oplossing voor een moeilijk probleem zich openbaart, dezelfde biochemische processen in de hersenen op gang komen als bij reguliere verslaafden. Hetzelfde zou gelden voor esthetische ervaringen, zoals het kijken naar een mooi schilderij.

De onderzoeker denkt dat kennisjunks of kunstjunks bovendien net als gewone junks last hebben van gewenning: hoe vaker ze een intellectueel inzicht hebben of een mooi kunstwerk zien, hoe hoger de dosis die nodig is om ze genot te schenken.

Dut stuk is gekopieerd van http://noorderlicht.vpro.nl/noorderlog/, een leuke site met nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen, zeer interessant. Stilt de honger naar kennis een beetje ;)

Creatief taaltje

Een groep mensen, collega’s of vrienden, houdt er heel snel een eigen taaltje op na. Woorden die in gebruik zeer helder zijn blijken een totaal andere betekenis te hebben in zo’n groep. Iedereen gebruikt ze als zijnde gemeengoed, maar voor buitenstaanders begint het vaak snel al te duizelen. Meestal hebben de woorden wel een herkomst, die gestoeld is op een anekdote of mooi verhaal uit een gemeenschappelijk verleden.

Afgelopen weekend was ik samen met een aantal mensen die verscheidene keren het woord voetbal lieten vallen. Al snel begreep ik dat het niet over zoiets onschuldigs als een sportattribuut ging. Mijn gevoel werd bevestigd toen bleek dat we het gewoon over een oerhollandse joint hadden. De oorsprong van deze woordverwisseling lag in een verhaal van één van de aanwezigen. Vroeger kwamen zijn vrienden hem altijd thuis ophalen om dan lekker een jointje te gaan roken. Zijn ouders vroegen dan altijd wat ze gingen doen en dan werd gezegd dat ze gingen voetballen. Ouders gerustgesteld= jongens hadden niets te vrezen= ideale situatie. Dus voetballen is gewoon een ander woord voor blowen, hoe briljant? Hetzelfde met het woord bananen, welke de betekenis van een gezond stuk fruit totaal verliest. Heb je bananen bij je betekent namelijk niets anders dan; heb je ook sigaretten bij je? Klinkt toch een stuk onschuldiger als je belangstellend vraagt of iemand ook een lekker banaantje bij zich heeft.

Ik vind dat soort dingen zo grappig, nu zit ik dan ook te bedenken of ik ook woorden gebruik die oorspronkelijk een geheel andere betekenis hebben. Jullie?

Vang me als ik val

citaat uit Nicci French: "Vang me als ik val":

"Ik dacht altijd dat ik als het erop aankwam moederziel alleen was, en dat eigenlijk iedereen dat is in deze hectische wereld. Dat is het menselijk lot. Je hele leven zoek je naar liefde en intimiteit, je zoekt naar onvoorwaardelijke trouw en erkenning. Van ouders, vrienden, partners. We doen elkaar allemaal beloften, en daar geloven we in, of doen alsof we erin geloven. We houden ons vast aan de hoop dat we niet alleen zijn. Maar op momenten van grote crisis en uitzichtloze wanhoop ben jij zelf de enige persoon die jou kan redden. Dat kan niemand anders. Dat heb ik altijd geloofd, en op een bepaalde manier geloof ik dat nog steeds. Maar toen ik zo diep in de put zat dat ik geen uitweg meer zag, was Meg er, als een wonder. Zij had vertrouwen in mij toen ik alle vertrouwen in mezelf had verloren."

Ik ben blij dat ik een paar van deze Meg's heb gevonden, die me vangen als ik val.

Mooie muziek

Nieuw bandje, maken erg mooie muziek. Matt Costa heten ze, cd Songs we Sing. Mmet dank voor de ontdekking aan mijn zusje! Ook te beluisteren op www.3voor12.nl

"Welcome to our bbq, where we roast all the dreams that never came true."

Het probleem van ons, hoogopgeleide vrouwen

Afgelopen zondag was ik nietsvermoedend de herhaling van ‘Buitenhof’ aan het kijken. Het begon rustig, gewoon politiek geouwehoer over het toenemend rechtsextremisme in België. En mooi verhit gesprek tussen een paar plechtigsprekende belgen doet de rechtgeaarde nederlander altijd goed. Na dit gesprek werd het tijd voor de wekelijkse ‘live’ column van een bekende criticaster. Deze week was Ronald Plasterk de maitre d’.

Voor ik het wist zat ik te luisteren naar mijn (ons) verhaal. Vrouwen in Nederland krijgen steeds later kinderen, de gemiddelde nederlandse is 30 als ze haar eerste kind krijgt. Die stijging in leeftijd is met name de schuld van de hoogopgeleide vrouwen die op hun beurt de schuld kunnen afschuiven op de politiek. De overheid heeft immers voor een klimaat gezorgd waarin vrouwen ‘gedwongen’ worden om later kinderen te krijgen. Al met al wordt dit volgens Plasterk een groot maatschappelijk probleem, want als een vrouw 30 is bij haar eerste kind is ze wellicht 35 bij haar tweede/ derde en bestaat er een kans dat ze zelfs richting de 38 gaat. Dat is dan weer de leeftijd waarop wetenschappelijk bewezen is dat vrouwen veel minder vruchtbaar zijn. Hierdoor is de kans op een moeilijke zwangerschap weer groter, met alle medische problemen (lees: kosten) van dien. Kortom, wij vrouwen met onze vertraagde kinderwens (want wij moeten eerst carriëre maken), leggen een steeds grotere druk op de maatschappij.

Ergens in dit verhaal voel ik mij dan aangesproken. Volkomen bizar natuurlijk. Waar slaat het op dat ik naar aanleiding van dit verhaal denk dat ik het anders moet doen, ondanks dat ik me echt totaal niet voel aangetrokken tot het “moeder-zijn”. Waarom voel ik me dan toch aangesproken? Iemand het antwoord?

Ik zal nog even uitwijden over een aantal redenen die ik zelf kan bedenken. De eerste is namelijk dat mensen je er persoonlijk op aan spreken dat je nu toch wel op de leeftijd bent gekomen dat je nog zo’n ‘leuke jonge moeder’ zou zijn. Daarbij denken sommige vrienden van mij dat ze het moeten benadrukken dat het toch wel érg belangrijk is dat ik, samen met mijn hoogopgeleide partner, kinderen op de wereld zet. Want quote:”waar moeten we anders met de wereld heen?”. Zelfs mijn schoonmoeder begon erover, dat het toch wel leuk was als ik jong kinderen zou krijgen en een stuk handiger ook...... HALLO MENSEN, mag ik even de aandacht. Ben ik de enige die nog vindt dat ik dat lekker ZELF mag bepalen. Ik weet zeker dat het serieus slecht zou aflopen met eventuele kinderen van mij als die op dit moment door mij zouden worden geworpen en al wat daar bijhoort. Het enige vervelende van dit alles is, dat ik me nog steeds aangesproken blijf voelen als het gaat om hoogopgeleide jonge vrouwen in combinatie met potentiële kinderen.

WAAROM?

Voor de column van Ronald Plasterk:
http://www.vpro.nl/programma/buitenhof/afleveringen/27979099/items/28563953/

Doof

Het Duitse woord "doof" doet de Nederlandse vertaling absoluut eer aan. Want wat is het ontzettend stom om opeens niets meer te horen met een oor dat het voorheen prima deed!
Gelukkig is de oorzaak bij mij een fikse middenoorontsteking en is het probleem dus van voorbijgaande aard, maar het is mij in de afgelopen week letterlijk pijnlijk duidelijk geworden hoe beperkt je in feite bent als je maar één oor tot je beschikking hebt. Zo draai je automatisch het oor dat het nog wel doet naar iemand toe die tegen je aan het praten is, ga je je volledig richten op lipbewegingen en gezichtsuitdrukkingen en kun je het verschil tussen bepaalde klanken niet meer goed onderscheiden. En ik kan je vertellen dat vooral dat laatste erg lastig is als je kleine kinderen moet aanleren dat het toch echt steen is, en niet teen...
Klein voordeeltje: je begrijpt opeens veel beter dat diezelfde kindjes het onderscheid tussen bepaalde klanken niet goed kunnen maken. Maar dat dat nou al acht dagen moet duren en dat je je gedurende die week ontzettend lamlendig voelt vind ik, op zijn zachtst gezegd, "doof".