Volksbuurt

Ik woon in een echte volkswijk, je weet wel zo één waar tijdens het WK de lantaarnpalen oranje worden geverfd, in de buurtsupermarkt altijd alleen het aller-goedkoopste bier is uitverkocht en iedereen altijd (werkelijk dag in dag uit) in de voortuin bivakkeert. Voordat ik hier ging wonen was ik niet al te positief over de buurt, maar inmiddels ben ik hier redelijk ingeburgerd. Al wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik mijn a-merk biertjes heb opgegeven.

In deze verkiezingstijden wordt er, zoals dat tenslotte gebruikelijk is, veel politiek geluld over integratie. Vooral in de oude wijken zou het integratieproces niet goed verlopen, omdat mensen heel erg langs elkaar heen leven. In mijn wijk herken ik dat beeld absoluut niet. Er wonen mensen die allemaal een verschillende afkomst hebben. En in Groningen ben je al snel van verschillende afkomst, want ik ben als Westerling ook gewoon allochtoon tussen de Grunnegers.
Maar volgens mij is het juist omdat iedereen elke dag in zijn voortuin bivakkeert dat je blijkbaar toch een soort saamhorigheid krijgt. Mensen herkennen en controleren elkaar in deze wijk en daarmee zorgen ze ook allemaal een beetje voor elkaar. Mensen zijn hier echt een beetje begaan met elkaar en proberen elkaar te helpen. Vandaag heeft mijn ontzettend groningse buurman bijvoorbeeld mijn fiets gemaakt, zo maar uit het niets, omdat hij "dat wichie" wel wilde helpen. Na anderhalf uur naar zijn mooie praatjes in plat dialect te hebben geluisterd, was ik een werkende fiets én een nieuw stukje oosterparkhart rijker.

Misschien moet in de nieuwe politieke plannen worden opgenomen dat mensen verplicht een bepaald aantal uren in hun voortuin moeten doorbrengen. Gewoon voor de integratie.