Scheiding tussen kerk en staat?

Leve de democratie! Daags na de verkiezingen zitten we in Nederland in een crisis, want hoe gaat ons nieuwe kabinet er nu daadwerkelijk uit zien. Linksom of rechtsom of misschien wel kerksom. Er wordt nu gezegd dat de enige reële optie die van CDA-PvdA-CU is. Ben ik nou zo slim of zijn zij nou zo dom. Hoe kan het zijn dat er werkelijk over gesproken wordt om een radicaal christelijke partij zoals de CU naast de christelijke CDA in de regering te zetten. Tel uit je winst, een overheersend christelijke regering.....ik weet niet hoor, maarre ik vind dat nogal beangstigend. Nederland heeft een aantal zaken waar ik trots op ben, hieronder vallen bijvoorbeeld het homohuwelijk en zelfbeschikkingsrecht, en dat alles wijzen zij af. Ik kan me simpelweg ook niet voorstellen dat zij deze, voor hen zeer belangrijke, onderwerpen zo maar aan de kant zetten als ze gaan regeren. Een compromis over deze onderwerpen is in mijn ogen echter NOT DONE. Natuurlijk weet ik ook wel dat dit soort dingen niet zo maar gaan veranderen omdat zij dat willen, maar toch vind ik het weerzinwekkend dat hen een regeringspositie toegedicht wordt.

En wat is er gebeurd met de scheiding van kerk en staat? Heel Nederland is in rep en roer over de Islam en we noemen de CU ineens een linkse partij? Soms snap ik niets meer van de politiek....

Volksbuurt

Ik woon in een echte volkswijk, je weet wel zo één waar tijdens het WK de lantaarnpalen oranje worden geverfd, in de buurtsupermarkt altijd alleen het aller-goedkoopste bier is uitverkocht en iedereen altijd (werkelijk dag in dag uit) in de voortuin bivakkeert. Voordat ik hier ging wonen was ik niet al te positief over de buurt, maar inmiddels ben ik hier redelijk ingeburgerd. Al wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik mijn a-merk biertjes heb opgegeven.

In deze verkiezingstijden wordt er, zoals dat tenslotte gebruikelijk is, veel politiek geluld over integratie. Vooral in de oude wijken zou het integratieproces niet goed verlopen, omdat mensen heel erg langs elkaar heen leven. In mijn wijk herken ik dat beeld absoluut niet. Er wonen mensen die allemaal een verschillende afkomst hebben. En in Groningen ben je al snel van verschillende afkomst, want ik ben als Westerling ook gewoon allochtoon tussen de Grunnegers.
Maar volgens mij is het juist omdat iedereen elke dag in zijn voortuin bivakkeert dat je blijkbaar toch een soort saamhorigheid krijgt. Mensen herkennen en controleren elkaar in deze wijk en daarmee zorgen ze ook allemaal een beetje voor elkaar. Mensen zijn hier echt een beetje begaan met elkaar en proberen elkaar te helpen. Vandaag heeft mijn ontzettend groningse buurman bijvoorbeeld mijn fiets gemaakt, zo maar uit het niets, omdat hij "dat wichie" wel wilde helpen. Na anderhalf uur naar zijn mooie praatjes in plat dialect te hebben geluisterd, was ik een werkende fiets én een nieuw stukje oosterparkhart rijker.

Misschien moet in de nieuwe politieke plannen worden opgenomen dat mensen verplicht een bepaald aantal uren in hun voortuin moeten doorbrengen. Gewoon voor de integratie.

Zondaggevoel

Ik heb het altijd gehad met zondagen. Ik voel me een beetje loom, suffig, vind de dag nogal saai. Heb het gevoel dat de wereld een beetje stilstaat. Als ik vreselijk druk ben verlang ik naar momenten van rust, maar de rust van de zondag bevalt me niet zo en ik kan niet uitleggen waarom niet. De zondag is toch de dag waarop je zeeën van tijd hebt. De dag van jezelf, doen waar je zin in hebt. Maar op de een of andere manier komt er maar weinig uit mijn handen. 't Is net of de sloomheid van de dag me tegenhoudt. Hebben meer mensen dit?