De waarde van je bul

Afgelopen week was het moment waar ik tijden naar toe heb geleefd, mijn afstudeergesprek. Het was zowaar een leuk gesprek, inspirerend ook wel ondanks de zenuwen. Na die jaren bij bedrijfskunde heb ik zelden het idee gehad geïnspireerd te raken door docenten of mede-studenten en dat ik dit tijdens mijn eindgesprek wel had, is dan best bijzonder. Inhoudelijk was het interessant te noemen en er werd zelfs wat gefilosofeerd, werkelijk ongelooflijk! Het deed me ook beseffen hoe weinig ik dat heb gedaan tijdens mijn opleiding en dat ik dat echt heel erg betreur. Dacht bij de universiteit meer uitgedaagd te worden. In plaats daarvan zeggen ze constant dat de studenten lui zijn en niets willen. Het is een beetje een vicieuze cirkel zo langzamerhand. Dat ik me dit besef betekent misschien ook wel dat de waarde van mijn diploma voor mijzelf verminderd. Aan de andere kant realiseer ik me ook dat ik dus meer uitdaging nodig heb en dat er meer te halen is uit de wereld. Zo'n diploma verandert daar natuurlijk niets aan. Het gaat meer om de waarde die de omgeving aan zo'n diploma hecht.

De laatste loodjes

Zaterdagochtend 9 uur en al aan de scriptie....What a world...

Zomergasten deel 2

Beeldend kunstenaar Joep van Lieshout was deze keer te gast op zondagavond in mijn huiskamer. Volgens de info die ik had opgezocht wereldwijd één van nederlands grootste kunstenaars. Eerlijk gezegd heb ik nog niet vaak de moeite genomen iets over hem op te zoeken, ondanks dat ik zijn naam en faam als kunstenaar een beetje kende. Uiteindelijk was de hele avond een soort opeenvolging van bizarre fragmenten, bijgestaan door het, niet al te verhelderende, commentaar van de kunstenaar. Ik heb de gehele tijd perplex zitten kijken naar wat er allemaal wordt verstaan onder kunst, fascinerend moet ik toegeven. Vooral het stuk over de anorexia-tweeling die elkaar aan het verzuipen waren in de, naar het leek, nieuwkoopse plassen.

Werkelijk intrigerend, maar wel echt te bizar.