Een volwassen werkend leven
Op een gegeven moment is het dan zover: je rondt je studie(s) af en gaat op zoek naar een baan. Hoera! Nooit meer tentamens, nooit meer essays, nooit meer papers en wat het meest fantastisch is: nooit meer een scriptie! Wat je als bonus krijgt zijn een hoop echt vrije avonden en een bankrekening die enigszins groeit in plaats van alleen maar slinkt.
Soms vraag ik me echter wel eens af of ik de enige ben die ont-zet-tend moet wennen aan het stramien van elke dag op dezelfde tijd opstaan en op dezelfde tijd thuis, aan het ('s winters) met donker opstaan en met donker thuiskomen, aan het missen van al die lekkere zonnestraaltjes in het voorjaar, aan alle leuke dingen in het weekend moeten proppen, aan...aan...aan...nou ja, aan het volwassen werkende leven dus!
Als student (en daarvoor) was ik voor het overgrote deel zeer tevreden met mijn leventje. Tuurlijk moest ik wel dingen, maar ik had in ieder geval veel meer de gelegenheid mijn eigen tijd in te delen en zo af en toe ook eens uit te slapen. En ik weet heus wel dat ik bevoorrecht ben dat ik een leuke baan heb en zelfs één dag in de week een vrije dag, maar steeds vaker bekruipt me toch dat gevoel van: is dit alles? Ga ik dit voor de rest van mijn leven doen?
En dan vraag ik me af: zou ik nou echt de enige zijn die dit zo voelt? Of zijn er meer mensen die geen hekel hebben aan hun werk, maar wel moeilijk kunnen wennen aan het werken zelf?
Soms vraag ik me echter wel eens af of ik de enige ben die ont-zet-tend moet wennen aan het stramien van elke dag op dezelfde tijd opstaan en op dezelfde tijd thuis, aan het ('s winters) met donker opstaan en met donker thuiskomen, aan het missen van al die lekkere zonnestraaltjes in het voorjaar, aan alle leuke dingen in het weekend moeten proppen, aan...aan...aan...nou ja, aan het volwassen werkende leven dus!
Als student (en daarvoor) was ik voor het overgrote deel zeer tevreden met mijn leventje. Tuurlijk moest ik wel dingen, maar ik had in ieder geval veel meer de gelegenheid mijn eigen tijd in te delen en zo af en toe ook eens uit te slapen. En ik weet heus wel dat ik bevoorrecht ben dat ik een leuke baan heb en zelfs één dag in de week een vrije dag, maar steeds vaker bekruipt me toch dat gevoel van: is dit alles? Ga ik dit voor de rest van mijn leven doen?
En dan vraag ik me af: zou ik nou echt de enige zijn die dit zo voelt? Of zijn er meer mensen die geen hekel hebben aan hun werk, maar wel moeilijk kunnen wennen aan het werken zelf?
posted by Ingroen at 10:21 a.m.
2 Comments:
Hmm aan de ene kant verlang ik ernaar, regelmaat, ritme. Maar aan de andere kant denk ik dat ik daar binnen een maand ook wel weer genoeg van heb. Want ja, ik hou van slapen, uitslapen met name. En van spontane acties. Niet meer zomaar 's avonds biertjes kunnen drinken, omdat je vroeg uit bed moet... mwah. Studeren is toch wel erg fijn. Zal ik het nog even rekken?! ;)
Tsja inderdaad, ik zou ook wel een baan willen met 3 maanden betaald verlof. Het is moeilijk om te wennen aan het "relatieve gevangenschap" van een echte baan, heb het er nog elke ochtend moeilijk mee.
Als ik een oplossing heb voor de "is dit nu alles?"-vraag, laat ik het je weten.
Een reactie posten
<< Home