Treingesprek

Moe maar voldaan na een leuke dag plof ik in de trein neer. Schuin tegenover me zit een hoogblonde vrouw van een jaar of 40. Naast me een islamitische man. De twee praten met elkaar in een mengtaal van Nederlands, Engels en Duits. De vrouw spreekt mij aan en er ontstaat een gesprek. Ze kent de islamiet, Mohammed, die naast me zit, nu een half jaar en is ook moslima geworden en met hem getrouwd. Ze hebben het beiden moeilijk gehad in hun leven. Zij heeft twee zwakzinnige kinderen, waarvan er eentje aan de overkant van het gangpad zit. Deze 20 jarige jongen heeft het denkvermogen van een 6 jarige. Jarenlang heeft ze de kinderen alleen opgevoed en nu heeft ze Mohammed ontmoet. Hij komt uit Irak en is nooit naar school geweest. Het Engels en Duits dat hij – gebrekkig – spreekt, heeft hij zichzelf aangeleerd. Voor zijn familie voelt hij niets, hij voelt zich totaal onbegrepen door hen. Bovendien wilde hij niet trouwen met zijn nichtje, wat wel de bedoeling was. Daarom is hij weggegaan. Via Dubai, Zwitserland en Duitsland is hij in Nederland terecht gekomen. Hij had namelijk gelezen dat Nederlanders zo vriendelijk zijn en dat het een goed land is om te wonen. Deze blondine is de eerste vrouw in zijn leven. Voor het eerst in zijn leven wordt hij door iemand begrepen. Zij ziet aan zijn lichaamstaal hoe hij zich voelt, wat hij bedoelt. Een Arabische vrouw heeft hij nooit gehad. “Arabische vrouwen schreeuwen alleen maar, ze zijn verschrikkelijk hebberig en eisen allerlei cadeaus” aldus Mohammed. De blondine denkt dat dit gedrag komt doordat er in de opgelegde huwelijken geen liefde is. Het enige waar de vrouwen dan nog behagen in kunnen scheppen, is in materieel. Zij heeft regelmatig Mohammeds zus en zijn moeder aan de telefoon. Een hoop geschreeuw en er wordt veel geëist van Mohammed. Geld, spullen, hij is immers in het rijke Nederland. In het Arabische winkeltje waar ze vanmiddag waren, was de verkoper helemaal verbaasd dat ze geen grote gouden kettingen wilde. Kennelijk is dat in zijn ogen normaal voor vrouwen.

Ik vind het zeer interessant, zo’n andere kijk op moslima’s. Het onderdanige beeld dat ik van ze heb, dansen naar de pijpen van hun man, klopt absoluut niet volgens het stel. Maar, vraag ik Mohammed, hoe zit het dan met Arabische mannen. Hij is zo open dat ik het wel durf te vragen: “Hoe ga jij dan om met je vrouw?" Zijn vrouw mag niet alleen reizen, zegt hij. Hij houdt zoveel van haar en is doodsbang dat haar wat overkomt. Zijn vrouw vertelt dat hij haar ieder uur van de dag dat hij niet bij haar is opbelt om te vragen waar ze is en of het goed met haar gaat. “Hij is heel bezorgd.” In huis doet hij alles, hij is heel netjes. Wij Nederlanders hebben daar een totaal verkeerd beeld van, zegt ze. Ze begrijpt zijn cultuur heel goed en daarom kunnen ze zo goed samen leven. Allemaal leuk en wel, maar begrijpt hij haar cultuur ook? Hij zegt ja, zij zegt nee. Ik denk eigenlijk ook van niet als ik het zo hoor.

Dan vraagt hij aan mij of ik ook gelovig ben. Op mijn ontkennende antwoord wordt de vrouw lijkbleek. Als wij snel Nederlands tegen elkaar praten kan hij het niet volgen, en ze zegt tegen mij “O jee het is maar goed dat je zo meteen op je station bent want dit accepteert hij echt niet.” Verbaasd kijk ik haar aan, dit had ik niet verwacht van deze man. En het blijkt ook mee te vallen. In zijn mengelmoes van Duits, Engels en Nederlands geeft hij me te kennen dat ik het zelf moet weten. Ik ben een goed mens, omdat ik niet meteen hen beiden heb veroordeeld. Dat is in zijn ogen veel waard. Kennelijk kent zijn vrouw hem na een huwelijk van 4 maanden nog niet zo heel erg goed…

Ik ben op de plaats van bestemming en neem afscheid. Op weg naar huis ben ik hogelijk verbaasd dat mensen in de trein zomaar dit soort verhalen aan je vertellen. In ruim een half uur weet ik hun halve levensgeschiedenis. Boeiend zeg, zo’n totaal andere kijk op islamitische vrouwen, en dan ook nog van een moslim. Want zeg nou eerlijk, hoe vaak spreek je nou iemand uit een andere cultuur, en dan ook nog op deze manier?