applaus voor Plasterk!

"Havo- en vwo-leerlingen die geen voldoende halen voor het examen Nederlands, Engels of wiskunde mogen hun diploma niet halen." Zo luidt het advies van de Onderwijsraad. Want, "het kennisniveau van leerlingen en studenten kan wel wat omhoog". Natuurlijk willen we allemaal dat iedereen de kans krijgt zich zo goed mogelijk te ontplooien, maar dat ga je hiermee niet bereiken. Hiermee werp je juist barricades op voor leerlingen met een onvoldoende in een van deze drie vakken, die anders zo het hoger onderwijs waren ingestroomd en nu het hiervoor benodigde havo- of vwo-diploma niet krijgen.

Nederland heeft als doelstelling om in de toekomst 50% van de beroepsbevolking hoger opgeleid te krijgen. Maar ja, wie niet goed is in wiskunde, Engels of Nederlands vist naast het net. Hoezo moet je een voldoende halen voor wiskunde als je een talenstudie gaat doen? Gelukkig denkt ook minister Plasterk er ook zo over en neemt hij niet zonder meer de adviezen van een gerenommeerd adviesorgaan als de Onderwijsraad over. Want, zegt hij, "Het is niet uit te leggen dat een hele goede bèta-student niet kan gaan studeren, omdat hij een vijfje heeft voor Nederlands".

Wat is er eigenlijk mis met het systeem zoals het nu is: Bepaalde vakken worden verplicht gesteld als ingangseis voor bepaalde studies. Hier kan je, als je dat graag zou willen, aan toevoegen dat sommige van deze verplichte vakken met een voldoende moeten zijn afgesloten op het voortgezet onderwijs. Bijvoorbeeld, wie natuurkunde gaat studeren moet een voldoende halen voor wiskunde B op het vwo. Probleem opgelost, iedere leerling weet waar hij aan toe is en een leerling die Frans wil gaan studeren wordt hierin niet meer belemmerd omdat hij geen wiskunde kan. Ik begrijp wel waar de Onderwijsraad naartoe wil: het gaat hen niet alleen om zoveel mogelijk hoger opgeleiden, maar ook om zo breed mogelijk hoger opgeleiden. Maar zelfs iemand die met een 5 voor Engels zijn vwo-diploma haalt, kan zich prima redden in de samenleving. Zo iemand zal misschien geen studie kiezen waarbij veel Engels nodig is, maar gelukkig zijn er genoeg andere studies om uit te kiezen. Waar komt het idee eigenlijk vandaan dat iedereen alles maar moet kunnen?

Ik vind de stelling om straks 50% van de beroepsbevolking hoger opgeleid te willen hebben trouwens sowieso vreemd. a) Wie gaan dan het lager geschoolde werk uitvoeren? Wordt alles straks uitbesteed aan de lagelonenlanden en doen wij hier alleen het 'slimme', beter betaalde werk, waardoor de scheiding tussen arme en rijke landen alleen maar groter wordt? En b), volgens mij leidt de doelstelling alleen maar tot niveauverlaging. Als de druk om de 50% grens te halen in de toekomst hoog wordt, wordt het niveau gewoon iets omlaag bijgesteld en is de norm toch bereikt. Hetzelfde geldt voor de drie 'basisvakken' in het voortgezet onderwijs. Haalt een succesvolle bètaleerling nèt geen voldoende voor Engels, dan schuiven we toch gewoon iets met de norm zodat 'ie het net wel haalt?!

Hier heeft de Onderwijsraad zich dus echt weken, zo niet maanden over gebogen, met als resultaat een aanbeveling waar niemand iets mee kan. Gelukkig wordt het dan ook niet klakkeloos overgenomen. Go Plasterk!

Een volwassen werkend leven

Op een gegeven moment is het dan zover: je rondt je studie(s) af en gaat op zoek naar een baan. Hoera! Nooit meer tentamens, nooit meer essays, nooit meer papers en wat het meest fantastisch is: nooit meer een scriptie! Wat je als bonus krijgt zijn een hoop echt vrije avonden en een bankrekening die enigszins groeit in plaats van alleen maar slinkt.
Soms vraag ik me echter wel eens af of ik de enige ben die ont-zet-tend moet wennen aan het stramien van elke dag op dezelfde tijd opstaan en op dezelfde tijd thuis, aan het ('s winters) met donker opstaan en met donker thuiskomen, aan het missen van al die lekkere zonnestraaltjes in het voorjaar, aan alle leuke dingen in het weekend moeten proppen, aan...aan...aan...nou ja, aan het volwassen werkende leven dus!
Als student (en daarvoor) was ik voor het overgrote deel zeer tevreden met mijn leventje. Tuurlijk moest ik wel dingen, maar ik had in ieder geval veel meer de gelegenheid mijn eigen tijd in te delen en zo af en toe ook eens uit te slapen. En ik weet heus wel dat ik bevoorrecht ben dat ik een leuke baan heb en zelfs één dag in de week een vrije dag, maar steeds vaker bekruipt me toch dat gevoel van: is dit alles? Ga ik dit voor de rest van mijn leven doen?
En dan vraag ik me af: zou ik nou echt de enige zijn die dit zo voelt? Of zijn er meer mensen die geen hekel hebben aan hun werk, maar wel moeilijk kunnen wennen aan het werken zelf?

Doodmoe en vol energie

Als je vriendinnetjes je allemaal verlaten, overal in Nederland gaan wonen en volwassen werkende levens leiden waarin je eigenlijk alleen kan afspreken in het weekend, tja dan moet je wat. Namelijk je weekend efficiënt plannen. Ha en dat kan ik! Lang leven mijn OV (en dát is nou het grote voordeel van het níet hebben van een volwassen werkend leven ;)). Afspreken in Hengelo, samen naar Enschede, volgende dag naar Amsterdam/Haarlem en via oma in Meppel terug naar Groningen. 't Is wat vermoeiend maar het heeft ook wel wat dit; doordat je elkaar niet meer zo vaak ziet als toen we allemaal in Groningen woonden, doe je heel andere dingen samen. Het is intensiever omdat je weet dat je niet meer even snel spontaan een biertje kan gaan drinken. Gevolg is dat ik nu zondagavond half 12, helemaal total loss ben, maar tegelijkertijd heb ik van dit weekend zo enorm veel energie gekregen dat ik helemaal zin heb in de nieuwe week. Laiverds en dat komt door jullie!

Kusje welterusten

Scheiding tussen kerk en staat?

Leve de democratie! Daags na de verkiezingen zitten we in Nederland in een crisis, want hoe gaat ons nieuwe kabinet er nu daadwerkelijk uit zien. Linksom of rechtsom of misschien wel kerksom. Er wordt nu gezegd dat de enige reële optie die van CDA-PvdA-CU is. Ben ik nou zo slim of zijn zij nou zo dom. Hoe kan het zijn dat er werkelijk over gesproken wordt om een radicaal christelijke partij zoals de CU naast de christelijke CDA in de regering te zetten. Tel uit je winst, een overheersend christelijke regering.....ik weet niet hoor, maarre ik vind dat nogal beangstigend. Nederland heeft een aantal zaken waar ik trots op ben, hieronder vallen bijvoorbeeld het homohuwelijk en zelfbeschikkingsrecht, en dat alles wijzen zij af. Ik kan me simpelweg ook niet voorstellen dat zij deze, voor hen zeer belangrijke, onderwerpen zo maar aan de kant zetten als ze gaan regeren. Een compromis over deze onderwerpen is in mijn ogen echter NOT DONE. Natuurlijk weet ik ook wel dat dit soort dingen niet zo maar gaan veranderen omdat zij dat willen, maar toch vind ik het weerzinwekkend dat hen een regeringspositie toegedicht wordt.

En wat is er gebeurd met de scheiding van kerk en staat? Heel Nederland is in rep en roer over de Islam en we noemen de CU ineens een linkse partij? Soms snap ik niets meer van de politiek....

Volksbuurt

Ik woon in een echte volkswijk, je weet wel zo één waar tijdens het WK de lantaarnpalen oranje worden geverfd, in de buurtsupermarkt altijd alleen het aller-goedkoopste bier is uitverkocht en iedereen altijd (werkelijk dag in dag uit) in de voortuin bivakkeert. Voordat ik hier ging wonen was ik niet al te positief over de buurt, maar inmiddels ben ik hier redelijk ingeburgerd. Al wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik mijn a-merk biertjes heb opgegeven.

In deze verkiezingstijden wordt er, zoals dat tenslotte gebruikelijk is, veel politiek geluld over integratie. Vooral in de oude wijken zou het integratieproces niet goed verlopen, omdat mensen heel erg langs elkaar heen leven. In mijn wijk herken ik dat beeld absoluut niet. Er wonen mensen die allemaal een verschillende afkomst hebben. En in Groningen ben je al snel van verschillende afkomst, want ik ben als Westerling ook gewoon allochtoon tussen de Grunnegers.
Maar volgens mij is het juist omdat iedereen elke dag in zijn voortuin bivakkeert dat je blijkbaar toch een soort saamhorigheid krijgt. Mensen herkennen en controleren elkaar in deze wijk en daarmee zorgen ze ook allemaal een beetje voor elkaar. Mensen zijn hier echt een beetje begaan met elkaar en proberen elkaar te helpen. Vandaag heeft mijn ontzettend groningse buurman bijvoorbeeld mijn fiets gemaakt, zo maar uit het niets, omdat hij "dat wichie" wel wilde helpen. Na anderhalf uur naar zijn mooie praatjes in plat dialect te hebben geluisterd, was ik een werkende fiets én een nieuw stukje oosterparkhart rijker.

Misschien moet in de nieuwe politieke plannen worden opgenomen dat mensen verplicht een bepaald aantal uren in hun voortuin moeten doorbrengen. Gewoon voor de integratie.

Zondaggevoel

Ik heb het altijd gehad met zondagen. Ik voel me een beetje loom, suffig, vind de dag nogal saai. Heb het gevoel dat de wereld een beetje stilstaat. Als ik vreselijk druk ben verlang ik naar momenten van rust, maar de rust van de zondag bevalt me niet zo en ik kan niet uitleggen waarom niet. De zondag is toch de dag waarop je zeeën van tijd hebt. De dag van jezelf, doen waar je zin in hebt. Maar op de een of andere manier komt er maar weinig uit mijn handen. 't Is net of de sloomheid van de dag me tegenhoudt. Hebben meer mensen dit?

Treingesprek

Moe maar voldaan na een leuke dag plof ik in de trein neer. Schuin tegenover me zit een hoogblonde vrouw van een jaar of 40. Naast me een islamitische man. De twee praten met elkaar in een mengtaal van Nederlands, Engels en Duits. De vrouw spreekt mij aan en er ontstaat een gesprek. Ze kent de islamiet, Mohammed, die naast me zit, nu een half jaar en is ook moslima geworden en met hem getrouwd. Ze hebben het beiden moeilijk gehad in hun leven. Zij heeft twee zwakzinnige kinderen, waarvan er eentje aan de overkant van het gangpad zit. Deze 20 jarige jongen heeft het denkvermogen van een 6 jarige. Jarenlang heeft ze de kinderen alleen opgevoed en nu heeft ze Mohammed ontmoet. Hij komt uit Irak en is nooit naar school geweest. Het Engels en Duits dat hij – gebrekkig – spreekt, heeft hij zichzelf aangeleerd. Voor zijn familie voelt hij niets, hij voelt zich totaal onbegrepen door hen. Bovendien wilde hij niet trouwen met zijn nichtje, wat wel de bedoeling was. Daarom is hij weggegaan. Via Dubai, Zwitserland en Duitsland is hij in Nederland terecht gekomen. Hij had namelijk gelezen dat Nederlanders zo vriendelijk zijn en dat het een goed land is om te wonen. Deze blondine is de eerste vrouw in zijn leven. Voor het eerst in zijn leven wordt hij door iemand begrepen. Zij ziet aan zijn lichaamstaal hoe hij zich voelt, wat hij bedoelt. Een Arabische vrouw heeft hij nooit gehad. “Arabische vrouwen schreeuwen alleen maar, ze zijn verschrikkelijk hebberig en eisen allerlei cadeaus” aldus Mohammed. De blondine denkt dat dit gedrag komt doordat er in de opgelegde huwelijken geen liefde is. Het enige waar de vrouwen dan nog behagen in kunnen scheppen, is in materieel. Zij heeft regelmatig Mohammeds zus en zijn moeder aan de telefoon. Een hoop geschreeuw en er wordt veel geëist van Mohammed. Geld, spullen, hij is immers in het rijke Nederland. In het Arabische winkeltje waar ze vanmiddag waren, was de verkoper helemaal verbaasd dat ze geen grote gouden kettingen wilde. Kennelijk is dat in zijn ogen normaal voor vrouwen.

Ik vind het zeer interessant, zo’n andere kijk op moslima’s. Het onderdanige beeld dat ik van ze heb, dansen naar de pijpen van hun man, klopt absoluut niet volgens het stel. Maar, vraag ik Mohammed, hoe zit het dan met Arabische mannen. Hij is zo open dat ik het wel durf te vragen: “Hoe ga jij dan om met je vrouw?" Zijn vrouw mag niet alleen reizen, zegt hij. Hij houdt zoveel van haar en is doodsbang dat haar wat overkomt. Zijn vrouw vertelt dat hij haar ieder uur van de dag dat hij niet bij haar is opbelt om te vragen waar ze is en of het goed met haar gaat. “Hij is heel bezorgd.” In huis doet hij alles, hij is heel netjes. Wij Nederlanders hebben daar een totaal verkeerd beeld van, zegt ze. Ze begrijpt zijn cultuur heel goed en daarom kunnen ze zo goed samen leven. Allemaal leuk en wel, maar begrijpt hij haar cultuur ook? Hij zegt ja, zij zegt nee. Ik denk eigenlijk ook van niet als ik het zo hoor.

Dan vraagt hij aan mij of ik ook gelovig ben. Op mijn ontkennende antwoord wordt de vrouw lijkbleek. Als wij snel Nederlands tegen elkaar praten kan hij het niet volgen, en ze zegt tegen mij “O jee het is maar goed dat je zo meteen op je station bent want dit accepteert hij echt niet.” Verbaasd kijk ik haar aan, dit had ik niet verwacht van deze man. En het blijkt ook mee te vallen. In zijn mengelmoes van Duits, Engels en Nederlands geeft hij me te kennen dat ik het zelf moet weten. Ik ben een goed mens, omdat ik niet meteen hen beiden heb veroordeeld. Dat is in zijn ogen veel waard. Kennelijk kent zijn vrouw hem na een huwelijk van 4 maanden nog niet zo heel erg goed…

Ik ben op de plaats van bestemming en neem afscheid. Op weg naar huis ben ik hogelijk verbaasd dat mensen in de trein zomaar dit soort verhalen aan je vertellen. In ruim een half uur weet ik hun halve levensgeschiedenis. Boeiend zeg, zo’n totaal andere kijk op islamitische vrouwen, en dan ook nog van een moslim. Want zeg nou eerlijk, hoe vaak spreek je nou iemand uit een andere cultuur, en dan ook nog op deze manier?